Σπύρος Κατσίμης - Η Ζωγραφιά

Έμεινες όσο να τελειώσω

τη ζωγραφιά μου, αγαπημένη·

μπρος απ’ τη θάλασσα, τα ρόδα και τα στάχυα

με τα κόκκινα χείλη, τα ξανθά μαλλιά

και τα γαλάζια μάτια.

Και τώρα δεν υπάρχεις πιά,
γιατί ήσουν μόνον τής αγάπης
η θάλασσα, τα ρόδα και τα στάχυα
πού θέλησα να ζωγραφίσω.

Σπύρος Κατσίμης - Αφίλητη Χώρα

Για να σ’ αποκοιμίσω, άγγελε, μέσα μου

σ’ ενα γλυκόν, ατελεύτητον ύπνο,
την άγνωστη χώρα πού ενσωμάτωνες
τής έκστασης μου αντηχώντας τον ψίθυρο,
πήγα να τη φιλήσω.

Πήγα να τη φιλήσω, μα σύ, χαμογελώντας
έφυγες με την αφίλητη χώρα στ’ αφίλητα χείλη
με τ’ αφίλητα χείλη στην αφίλητη χώρα.