Ντόρια Μαρνέρη - Καλοκαίρι ‘83 II

Στο ταξί μου σκίζεται το παντελόνι και η Λίνα μου 

δίνει το δικό της. 

Εγώ και το παντελόνι μιας άλλης. 

Εγώ και η αδυναμία να είμαι μια άλλη. 

Και στη συναυλία να έχω τόση συμμετοχή όση και ο 

τελευταίος αστυνομικός. 

Τόση η ερημιά μου.

Ντόρια Μαρνέρη - III

Πούλησες το πιάνο σου.

Δεν χωρούσε έλεγες στις σκάλες του σπιτιού της Χαριλάου Τρικούπη στη μετακόμιση. 

Πούλησες το παρελθόν και μένα μαζί. 

Δε θυμάμαι τίποτα από τα παιδικά μου χρόνια. 

Πούλησες το πιάνο σου κι εγώ σαν μια ορχήστρα που έχασε τις παρτιτούρες της. 

Το πούλησες το πιάνο σου εσύ με την αστική καταγωγή μικροαστοί τώρα, 

ανοχή, 

δεν ξέρουμε τίποτα εμείς και δεν το συγχωρώ με τόσα μέσα ενημέρωσης. 

Αλλά την ώρα των ειδήσεων, γεύμα η δείπνος και συζήτηση για την αγορά τροφίμων στο Σούπερ Μάρκετ αύριο. 

Πατρίς θρησκεία οικογένεια ψέμα. 

Όλα ψέματα και η μοναξιά παγκόσμια.

Ντόρια Μαρνέρη - Καλοκαίρι ‘83

Στέκεσαι απέναντί μου. 

Σε παρακολουθώ που τρως. 

Μασάς γρήγορα και πεινασμένα. 

Μου ξεσκίζεις τις σάρκες. 

Γλύφεις τα κόκαλα μου. 

Εγώ ακίνητη σε παρακολουθώ ανελέητα. 

Σε ονόμασα «πατερούλη» για να σε αντέξω.

Ντόρια Μαρνέρη - II

Και γώ να μη μπορώ να σε αποκαλέσω, να μη μπορώ να σε προσφωνήσω, να σε φωνάξω. Τίποτα. Δεν έχεις όνομα. Είσαι ένας ξένος. Δεν θα έρθει ποτέ ο καιρός που θα σε φωνάξω με τ’ όνομά σου και χίλια άλλα υποκοριστικά, χωρίς ωδίνη πια. Και δεν θα σου ζωγραφίσω ποτέ τους ωραιότερους ήλιους και τα πιο όμορφα φουσκωτά δέντρα, σπιτάκια με πόρτες με σελοταίηπ ή στο τραπέζι της κουζίνας χωρίς μνήμες, δεν θα σου γράψω ποτέ. Γιατί ποτέ δεν σου συγχώρεσα το γεγονός ότι με φρόντισες. Οικειοποιήθηκες τόσο ανέμελα και απερίσκεπτα το ρόλο που αποποιήθηκαν οι γεννήτορες μου. Σ’ ευγνομωνώ για τις δύσκολες ώρες που πέρασες κοντά μου: Δεν σ’ ερωτεύθηκα.

Ντόρια Μαρνέρη - I

Ταινία θρίλερ αγωνίας και μυστηρίου η ζωή μου 

δεν τη διακόπτω από περιέργεια να δω τη συνέχεια. 

14 Αυγούστου χτες πήγα να σε βρω, σε είχανε πάρει. 

Τώρα ήσουνα σ’ ένα μεταλλικό κουτί, το 12922. 

Και δεν υπήρχε ούτε η φωτογραφία σου. 

Μετά από τρία χρόνια τους ξεθάβουν, μου είπαν. 

Και είναι τέσσερα χρόνια τώρα που σκοτώθηκες 

τόσο άδικα, τόσο κουτά, τόσο προμελετημένα, 

που δε σε συγχωρώ, να με έχεις αγαπήσει τόσο 

και να είσαι νεκρός και να έχεις φύγει.