Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου - Σταθμός Λιτοχώρου

Παράξενα φέγγει στη μνήμη μου ή αρχή. Είναι το φέγγρισμα
πίσω απ’ το βράδυ, όταν το φως υποχωρεί απ’ τίς γωνιές,
όπως τα δίχτυα που απλώνουν στα τηλέφωνα κι ακούς
ένα ασυνάρτητο κενό μέσα στις ανοιχτές γραμμές,
μιάν έκσταση από άταχτες φωνές μες απ' τα σύρματα,
το βράδυ στο σταθμό πού συντροφεύει ή θάλασσα,
δυο τρία βράχια κι ό κόρφος ανοιχτός δίχως ορίζοντα
κι ό ήλιος σά λυπημένη Κυριακή κοντά στα Κάστρα.

Δε θα ξεχάσω αυτό το φέγγος στο σταθμό,

το πάθος πού ξεπερνά την ευφροσύνη του κορμιού και από σάρκα

                                           γίνεται πνευματική αγωνία,
η αγωνία πού φέρνουν οι σβησμένες φωνές στο κατώφλι τής νύχτας
η αγωνία που φέρνει ή μοναξιά δίπλα στον άλλο, ή μοναξιά
μέσα στον άλλο, ή μοναξιά μέσα στο πάθος του άλλου.

Όλα τελειώνουν στο τελευταίο σύνορο
χαμηλώνουν τα φώτα στο θάλαμο και σβήνουν
οι σιγανές πατημασιές. Προσευχηθείτε
για τίς σκοπιές πού αγρυπνούν.

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου - Ερημικό

Απόψε χιόνισε πολύ

στην πολιτεία

Αγάπες και κρύσταλλα

χυμούν μες στη νύχτα

Που να γύρω το κεφάλι

ν’ ατενίσω τη σιωπή των δέντρων

ν’ αγαπήσω

Που να γύρω το κεφάλι

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου - Σ’ ακούω να έρχεσαι

Σ ’ ακούω να έρχεσαι

Φέρνεις τη μνήμη των άδειων ήμερων

μαλλιά πού δε δόθηκαν σέ προσφορά

χέρι πού δεν καταχτήθηκε

Μορφή θαμπή

τα μάτια μου βουρκώνουν

στο λαιμό μου χωνεύονται λυγμοί

πού δεν πήρανε σώμα

Τώρα βυθίζεσαι σέ κάθε μου ρωγμή

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου - Κι αν είσαι άνθρωπος

Κι αν είσαι άνθρωπος κι αν είσαι εργοστάσιο
κι αν είσαι μια ξανθή μοντέρνα πόλη

Είσαι για μένα κούραση το βράδι
μια μηχανή πού σώπασε
μια ετοιμόρροπη φωνή

Είσαι η στάμνα μου για ένα καλοκαίρι

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου - Μοναχός μου νυχτώνω

Βλέπω τη θάλασσα ν’ ανοίγεται για σένα

τρυφερέ περιηγητή του ουρανού

μες στις ακρογιαλιές μου πού κουρνιάζεις

Βλέπω στον ουρανό μια κατασκήνωση για σένα
οργανοπαίχτης μιας σβησμένης εποχής
πού ζωντανεύεις πάνω στην οθόνη
τη μνήμη μου ανάμεσα στα παιδικά σου χρόνια

Μονάχος μου νυχτώνω εδώ πέρα

τα ποιήματά μου έγιναν ατροφικά

μικρά στολίδια του βυθού πού σέ προσμένουν

Nίκος - Aλέξης Aσλάνογλου - Υστεροφημία

Είπες, κάποτε αυτά τα ποιήματα θ’ αγαπηθούν πολύ 

θα τοιχοκολληθούν, να τα διαβάσουν όλοι. 

Μια μέρα θα υγράνουν μάτια και χείλη 

θα τα διαβάσουν κάτω από φανοστάτες, σε βροχερές συνελεύσεις. 

Τέλος, καθώς πολλούς θα τυραννήσουν, θα καούν 

ή θα ταφούν σ’ ανήλια σπουδαστήρια –κι είπες πάλι 

ίσως ο άνεμος μιας δροσερής αυγής να τα σκορπίσει.

Nίκος - Aλέξης Aσλάνογλου - Στη βροχερή αποικία

Το φιλί σου δοσμένο την άνοιξη με καίει ακόμα 

μισολιωμένο στα μάγουλα, στα λιγοστά μου πεσμένα μαλλιά 

ήταν λαθρόβιο ή εξατμίστηκε εκείνη την ώρα 

μέσα στα δάχτυλα ένα τίποτε ένας σπασμός 

 Το φιλί σου δοσμένο στην άσφαλτο με σέρνει μέσα

σε κλινικές όπου έζησα έγκλειστος, καθώς ξανά 

θα γυρίσω εκεί κάποτε όταν έρθει η αρρώστια 

ιατί να δόθηκε, στη βροχερή αποικία που σε γνώρισα 

ξέρω, δε θα βρεθεί ποτέ γατρειά