Ορέστης Αλεξάκης: Notturno

Κάποιος έχει φύγει από το σπίτι
Κάποιος άλλος περπατάει στο δώμα
Νύχτα και δεν φάνηκεν ακόμα
Το παιδί που μπαίνει απ’ το φεγγίτη

Εμπνοές σαλεύουν τις κουρτίνες
Όνειρα κι αράχνες με μουδιάζουν
Τα φεγγάρια ασίγαστα κοάζουν
Γέμισε το δέρμα μου λειχήνες

Ίσκιοι τού ανυπόστατου επιστρέφουν
Κύλησαν νομίσματα στο χώμα
Νούφαρα σου σκέπασαν το σώμα
Δυο τρελοί απ’ το ξέφωτο μου γνέφουν

Σαν να ψάχνω κάποιο μονοπάτι
Σαν ν’ αναγνωρίζω τα σημάδια
Προχωρώ στ’ αδιάλυτα σκοτάδια
Μ’ ανοιχτό το μέσα μόνο μάτι

Ορέστης Αλεξάκης - Σκοτάδι

Σκοτείνιασε στην κάμαρα μητέρα
θέλεις ν’ ανάψω το κερί

στο μέτωπό σου;

Ορέστης Αλεξάκης - Αισιοδοξία

Και μολονότι ξένος και μονήρης
ανθίζω κάποτε στο φως ωραίος και πλήρης

παρ’ όλ’ αυτά τα κάτοπτρα που ωστόσο
μ’ αμφισβητούν και μ’ ασχημίζουν τόσο

Ορέστης Αλεξάκης - Ο έσχατος

Κι όταν η πόλη οριστικά νεκρώθηκε
και στις μεγάλες άδειες λεωφόρους
έμειναν μόνο τενεκέδες σκουπιδιών
και γάτες εξαγριωμένες που θρηνούσαν

Εκείνος γλίστρησε αλαφρά σαν ίσκιος
μέσ’ απ την παλιά νεκροκασέλα
κι ευτυχισμένος που αξιώθηκε επιτέλους
τόση συγκομιδή απεραντοσύνης

γονάτισε και κλείνοντας τα μάτια
δόθηκε στη βαθιά μαγεία των ήχων
αυτών που μόνο οι πονεμένοι ακούνε

κι έτσι δεν ένιωσε καθόλου τα σκυλιά
που πεινασμένα σύρθηκαν κοντά του
κι έτρωγαν τρυφερά τις σάπιες σάρκες του

καθώς πιο κει το νέο του σώμα
φορτισμένο
με αγνότητα ουρανού

φεγγοβολούσε

Ορέστης Αλεξάκης - Η Κλειώ

Γελώντας μέσ’ απ’ τους καθρέφτες έλα φώναζε
Η παιγνιδιάρικη Κλειώ με το μαντολίνο
Η θεία πηγαίνει στο κοιμητήριο κι ο Μιχαήλ
Πετά με τα καινούργια του φτερά στα περιβόλια
Λοιπόν μπορούμε αν θες ν’ αφήσομε να παίξουν λίγο
Τα δυο μικρά, τα εγκλωβισμένα μας Ζωάκια

Ορέστης Αλεξάκης - Επίγραμμα

Αν με μετρήσεις με φωνές και πεταλούδες
Θα μ’ έβρεις πιο μεγάλο απ’ το κλουβί μου
Κι ωστόσο, πες μου, πώς χωρώ εδώ μέσα;