Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Κική Δημουλά - Σας άφησα μήνυμα

Ἐμπρὸς ἐμπρὸς μὲ ἀκοῦτε; Ἐμπρὸς
ἀπὸ μακριὰ τηλεφωνῶ. Δὲν ἀκούγομαι
τί, ξεφορτίστηκε ἡ ἀπόσταση;
Ἀπὸ κινητὸ διάστημα μιλᾶτε;
Νὰ ξαναπατήσω τὸ μηδέν; Κι ἄλλο;
Μὲ ἀκοῦτε τώρα;
Ναὶ μου δίνετε σᾶς παρακαλῶ τὴ μαμά μου;
Τί ἀριθμὸ πῆρα; Τὸν οὐρανὸ
αὐτὸν μοῦ ἔχουν δώσει. Δὲν εἶναι κεῖ;
Μπορῶ νὰ τῆς οὐρλιάξω ἕνα μήνυμα;
Εἶναι μεγάλη ἀνάγκη πεῖτε της
εἶδα στὸν ὕπνο μου ὅτι πέθανε κι ἐγὼ
μικρὸ παιδὶ κατουρημένο γοερὰ
μούσκεμα ὁ φόβος ὡς ἀπάνω
κι ἀκόμα νὰ στεγνώσει.

Νὰ ῾ρθεῖ νὰ τὸν ἀλλάξει.

Ἂν δὲν μπορέσει, τῆς λέτε ἀκόμα ὅτι
ὡρίμασε ἐκείνη ἡ παλιὰ φοβέρα της
πὼς θὰ μὲ φάει ὁ γέρος ἂν δὲν τελειώσω
τὸ φαγητό μου.
Ὡρίμασε ἔγινα γεῦμα γήρατος.
Ὄχι σὲ ταβερνάκι ὀνείρου.
Σὲ κάποιο λαϊκὸ μαγέρικο ποὺ ἄνοιξε
ὁ καθρέφτης.

2 σχόλια:

Eleni P. είπε...

και ποτέ δεν μπόρεσα να θυμάμαι αν τελικά είχε δίκιο... Αν δηλαδή μεγαλώνοντας, γέρνω ή γερνώ.
Αλλά έτσι μεγαλώνοντας κατάλαβα πως είναι το ίδιο φορτίο.

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... είπε...

…ίσως κάποτε να μετρά και η ωραιότητα κάποιου φορτίου…
Αγάπη, σύντροφος, παιδιά, γάμοι, γέννες, βαφτίσεις, κηδείες.
Όμορφα κι άσχημα που κάνουν πλήρες να είναι το φορτίου που μας γέρνει, έτσι λοιπόν γέρνουμε απ’ τα βάρη ωριμάζοντας στην άλλη περίπτωση γέρνουμε καθώς γερνούμε…